Ayrılmak basittir. Gidilir ve bitirilir. Ya unutmak? Her gün bir önceki günden daha fazla özlerken hemde.
Her anı acı veren hayat gemisi ve her an acı çeken yolcular. Korkuyorum. Unutmaktan yana değil kaygım. Unutamam çünkü. Unutulurum, unutamam.
Hasret. Her an duyumsanan yoksunluk hissi. Her an akıtılan göz yaşı. Her an ölmek.. Her an.
Her solukta ayrı bir çıkmaza çıkmak. Ayrı bir düzlüğe. Ayrı bir labirente. Soluksuz kalmak sonra, aniden.
Ve boşluk.
Tanımsızlık, değersizlik. Tam bir boşluk. Korkunun, kaygının yittiği uzun bir hissizlik. Dinmek bilmeyen hasret ve boşluk. Unutuştan gelen unuturdu oysa. Basitti kural. Unutmak lazımdı. Sadece unutmak, hepi topu buydu işte.
Olmadı. Ne akıl kabul etti, ne yürek. Unutmak kolaydı belki, unutamamak zapt etti benliği.
Yağmur. Uzun yürüyüşler, damlalara karışan göz yaşları...
Ve ölüm. Ve son. Ve sensizlik. Ve sessizlik.
Azrail. Düşünceler, karışık bir zihin. Hep erkendi insan için. Ölüm için en iyi vakit öldüğün vakittir halbuki.
Bir an. Sonrası bembeyaz. Çığlıklar, hıçkırıklar. Bir ana kilitlendi. Yaşam ile ölüm arasında bir an, araf.
Sen ile sensizlik arasında.
Asıl son buydu, anlıyor musun? Geri dönüşü olmayan çıkmaz buydu. Hasret buydu. Gözyaşı buydu.
Bitti. Bir soluk kadar vakti olmayacaktı insanın. Ve ben son kez Seni Seviyorum diyemeyecektim.
Bu, yaktı içimi. Haykıra haykıra Seni Seviyorum demek istedim. O an varoluşum içinde tezatlıklar yaşıyordum.
Hayalle gerçek arasında bir yer. Ölüm. Sonrası da dert öncesi de. Ne tuhaf kelimeydi ölüm. Ne uzaktı insana. Aldandı insan. ölümü hep uzak sandı. Gelmeyecek sandı, aldandı. Ölüm andaydı, geldi.
Ölüm hiçlikteydi. Ölüm sensizlikteydi.
Kulağıma yabancı olmadığım bir ses geliyor. Uzaklardan. Huşu içinde. Siliniyor aklımdan her şey. Tüm gerçekler değerini yitiriyor. Ses öyle haz veriyor ki. Nefes, en derininden. Ve o harika ses. Bir sabah vakti.
"Es-salatu Hayrun Mine'n Nevm"
"Es-salatu Hayrun Mine'n Nevm"
Namaz uykudan hayırlıdır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder